Creepy, dat is het eerste woord wat in mij op kwam bij het zien van een video in een MIT Technology Report. Een demo van een virtual assistent waarvan ik er inmiddels een hele hoop gezien heb, waarbij de afgelopen jaren stapje voor stapje voortgang geboekt werd.
Een virtuele assistent (Nadia) die bijna niet meer van echt te onderscheiden is, die in dit geval 24/7 mensen met een beperking in Australië kan ondersteunen. Onder andere gekoppeld aan Watson van IBM, met lerende functies.
Deze vooruitgang is exponentieel te noemen, bedenk daarmee eens hoe dit er over 3 jaar uit zal zien. (zie video)
Onderscheid tussen echt en bijna-echt
Hoe gaan we er voor zorgen dat we het onderscheid kennen tussen écht en bijna-echt? Hoe gaan we om met verantwoordelijkheden? Gaat een virtual assistent u, in plaats van een uitslag aan de telefoon of via het portal, vertellen dat u kanker heeft? Wat zijn de ethische vraagstukken die worden opgeworpen door toepassing hiervan?
U ziet het, ook ik heb een aantal vragen. Ik zeg wel eens: ‘Dit boek wordt NU geschreven.’ Het zal een markeringspunt in de geschiedenis blijken te zijn.
Het Tipping point naar exponentieel.
@lucienengelen
