Ik geloof al sinds mijn allereerste baan in de enorme bijdrage die juiste informatie op de juiste plek kan leveren aan de juiste zorg op de juiste plek. Hiervoor kan al zoveel, maar moet er ook nog een hoop gebeuren.
Vers van de universiteit ging ik zo’n vijftien jaar geleden als consultant voor mijn eerste opdracht aan de slag bij een academisch ziekenhuis. De opdracht leek eenvoudig: zorgen voor de inrichting van het medisch specialistisch dossier van het Hartcentrum. Gewoon even in het Elektronisch Patiëntendossier kiezen welke veldjes die in het papieren dossier werden gebruikt, ook in de digitale versie terug moesten komen.
Maar al snel blijkt dan dat dit niet zomaar leidt tot betere zorg of minder registratielasten. Er is zoveel meer nodig om de juiste informatie op de juiste plek te krijgen. Dat merkte ik later ook weer als hoofd van de hartbewaking. Belangrijke medische informatie van de intensive care, exact tien meter verder, naar mijn afdeling werd uitgeprint en op de buik van de patiënt ‘overgedragen’. Daarna moest deze informatie weer worden ingescand. Niet uit te leggen en zeker niet iets om me bij neer te leggen.
Waar in andere sectoren digitalisering tot grote ondersteuning van het werk leidde en nieuwe mogelijkheden, zag ik dat dit in de zorg vaak wat achterbleef. Bovendien bekroop mij het idee dat de kloof tussen deze mogelijkheden en mijn praktijk van faxen, branden en printen nog groter werd. Vanuit de directie Informatiebeleid van het ministerie van VWS zag en zie ik een kans om hieraan wat te doen.
Graag deel ik komende tijd in dit blad hoe onze dilemma’s eruitzien met als doel ook hier de dialoog, samenwerking en hopelijk co-creatie op te zoeken.
Cd’tje
Want hoe het vandaag de dag is gesteld met de digitalisering in de zorg, laat zich goed illustreren door een LinkedIn-post die ik tegenkwam.
Renata struikelde op straat met een schouder uit de kom als gevolg. Ze werd goed opgevangen, niets dan lof. Maar daarna viel haar iets op. “Ik moest twintig minuten wachten voor ik naar huis kon, omdat de foto’s op een cd-rom gebrand moesten worden. Op mijn vraag waarom, was het antwoord dat het ziekenhuis qua automatisering nogal achterloopt”, schreef ze.
Zo komen we allemaal dagelijks wel voorbeelden tegen.
In december 2018 heeft toenmalig minister van Medische Zorg & Sport Bruno Bruins op verzoek van veel zorgpartijen en politieke partijen aangegeven regie te nemen op de totstandkoming van elektronische gegevensuitwisseling.
Een wet
Onderdeel van die regie is het wetsvoorstel ‘Elektronische Gegevensuitwisseling in de Zorg’. Hiermee is het straks mogelijk om bestaande gegevensuitwisselingen in de zorg aan te wijzen die vanaf een bepaald moment verplicht elektronisch moeten verlopen en op basis van welke afspraken en standaarden er tussen zorgaanbieders moet worden uitgewisseld.
Vergelijk dit met afspraken over de vorm van een stopcontact en dat apparaten in Nederland werken met 230 volt. De afspraken over taal zijn nodig, zodat de ontvanger precies hetzelfde begrijpt als de verzender het heeft bedoeld. Bijvoorbeeld als het gaat om een code voor een behandelbeperking.
Op dit moment gaat alle aandacht in de zorg terecht uit naar het bestrijden van het coronavirus. Het is de vraag of we onze ambitie om eind dit jaar het wetsvoorstel naar de Tweede Kamer te sturen voor de wetsbehandeling halen, want we moeten dit wel doen met ieders inbreng.
En zoals onze voormalige minister van Medische Zorg & Sport, Bruno Bruins, het al zei: let een beetje op elkaar.
