Als medisch specialist zie ik elk patiëntencontact als een verbetermoment. Het is een verslavende sport om elke keer beter in te kunnen tunen op de ander. Want hoe sneller en beter ik daarin slaag, hoe hoger het gemeenschappelijk behaalde eindresultaat op gezondheid van mijn patiënt. Een vlog van één van mijn patiënten bewijst mij, maar veel belangrijker, lotgenoten van mijn zeer empathische patiënt daarbij een goede dienst.
Het is ergens in januari als ik een poli voor mijn collega waarneem en een patiënt me in een openhartig gesprek toevertrouwt dat ze zelf professioneel vlogger is. “Dagelijks content produceren voor het YouTube-kanaal, is dat ook iets waar je straks oké over bent als deze behandeling wat meer achter de rug is?”, vraag ik haar vrijwel direct. Want je deelt hiermee wél het meest kwetsbare van jezelf met de hele wereld.
Voor haar was die keuze snel gemaakt. Vloggen had nu juist een bijkomende functie gekregen: andere patiënten helpen door een inkijkje te geven in haar persoonlijke ervaring. Hoe mooi is het, dat ik als dokter aan zoiets een bijdrage mag leveren, dacht ik meteen. Dat we zo’n vertrouwensband hebben, want het vraagt wel iets om je zo kwetsbaar op te stellen in deze positie! Daar sta ik absoluut voor open, de patiënt die andere patiënten wil helpen!
Eyeopener
Na een volgend consult bedenk ik dat we zo in gesprek zijn geweest dat er niet eens een camera op tafel is gekomen. Dezelfde middag appt mijn patiënt me een voorproefje van wat zij aan haar volgers vertelt over het consult bij mij. Een prachtige eyeopener van hoe mijn woorden zijn overgekomen, wat de meeste indruk heeft gemaakt en hoe. Ik maak vast een notitie waar ik volgende keer nét iets meer aandacht aan moet besteden.
Ook ervaar ik hoe goed ze het consult vertaalt vanuit haar ervaring en die visueel toegankelijk maakt voor een grote doelgroep. Ik vraag me (opnieuw) af wat die brochures en voorlichtingsboekjes nog voor zoden aan de dijk zetten. In mijn dagelijks leven is YouTube toch ook mijn grootste hulp? Of het nou om een issue met mijn auto gaat, een recept voor mijn zeldzame keukenprestaties of een mentale voorbereiding (gezien mijn hoogtevrees) voor een heftige bergbeklimming in de Dolomieten.
Positieve mindset
Voor mijn patiënt - zo vertelt ze me later- is de vlog een ideale manier om thuis op de bank terug te kunnen kijken en goed focus te houden op wat er écht gezegd was. Want de neiging om tussen de consulten door onzeker te worden over bepaalde zaken, ligt altijd op de loer. Hoe fijn is het dan om even die opbeurende woorden terug te horen om je aan vast te houden. Dat is zó belangrijk voor een positieve mindset.
Toch kan een vlogje in de kliniek ook een reeks vragen oproepen. Bijvoorbeeld: is het wel normaal dat patiënten een inkijkje krijgen in onze praktijk? Moet en kan ik me eigenlijk voorbereiden op een vlog? Is iedere content geschikt voor het bredere publiek en wat helpt het hen? Hoe ziet de omgeving eruit, stond alles er netjes bij, lagen er geen gevoelige gegevens van andere patiënten in de buurt, is de uitleg wel goed genoeg, is de behandeling wel de beste?
In feite zijn deze zaken altijd aan de orde. Gek genoeg is het zo dat als er een video aan te pas komt, dat toch kan werken als reminder om de zaken even op scherp te zetten.
Call to action
Juist het benutten van de kracht van sociale media stelt me direct in staat voor meer patiënten gelijktijdig van waarde te zijn. En directe feedback? Jazeker, er worden ruimschoots comments geplaatst onder een video! Zo zie je dat je alleen maar trots kunt zijn dat je kwalitatief goede zorg verleent en dat dit door de patiënt ook zo wordt ervaren. Want wat is er nou waardevollere informatie dan de ongepolijste en volledig uit de patiënt zelf komende inkijk in je praktijk? Ik heb er in ieder geval al zoveel meer van geleerd. We kunnen dit toch met elkaar doen? Of hebben we hier meer voor nodig? Laat het me weten!
