Zoals u weet, ben ik Joost. Ik sta bij de koffieautomaat. Althans, zo klinkt het mooi. In werkelijkheid rijd ik met mijn elektrische rolstoel nét te ver door tot tegen dat roestvrijstalen gevaarte. Ik moet met mijn joystickrichting een knop benaderen alsof ik een ruimteschip aan het dokken ben. En ergens daarboven op het display staat dan: ‘Raak het scherm aan om te beginnen’.
Een gedachtegang komt bij mij op. Met wát dan precies? Een koffiemachine aangestuurd via een neuro-gestuurde interface, of gaat dit te ver? Ik werk in een befaamd academisch ziekenhuis en daar ontferm ik mij over Intensieve Zorg Thuis. IZT. Klinkt nog steeds als een belastingformulier, maar het is mijn dagelijks bestaan. Ik probeer mee te bouwen aan een wereld waarin mensen complexe zorg thuis kunnen krijgen, met technologie, thuismonitoring en slimme systemen.
Ondertussen ben ik zelf dagelijks proefkonijn in een ander experiment: wat gebeurt er als je een technische revolutie over een zorgevolutie heen legt… en je zet iemand in een elektrische rolstoel in het midden?
Ik zal je vertellen wat er gebeurt: het gaat schuren. In mijn hoofd.
Aan de ene kant: de opwinding. AI die patronen herkent, thuismonitoring die mensen uit het ziekenhuis houdt, zorgpaden die slimmer worden. Het voelt als meeliften op een golf waar ik al jaren naar heb zitten kijken. Eindelijk beweegt alles mijn kant op.
Aan de andere kant: diezelfde technologie die ervan uitgaat dat iedereen zijn eigen veters strikt, een touchscreenscherm bedient en ‘even snel’ een app opent.
Ik. Niet. Dus.
Neem weer die koffiemachine.
Beeld je even in: vergaderruimte. PowerPoint op het scherm. Grote woorden: ‘Toekomst van de Zorg’, ‘AI-revolutie’, ‘Transformatie van het zorglandschap’. Ik rol naar buiten in mijn elektrische rolstoel, mijn hoofd nog vol termen als ‘implementatieversnelling’ en ‘datastructuren’. Ik rijd naar de koffieautomaat, bots licht tegen het ding aan en staar naar een scherm dat ik nooit zelf kan bedienen.
Dan denk ik: ja, dáár is ‘ie hoor, de kloof. Technische revolutie hier, zorgevolutie daar en ik precies ertussen, met een niet-bedienbare koffiemachine als standbeeld van het probleem.
Die spanning in mijn hoofd is voelbaar. De AI-discussies, de grote woorden, de belofte dat “we de zorg menselijker gaan maken met technologie” - en dan die kleine, banale realiteit van een knopje waar ik net níet bij kan. Mijn hoofd is een soort kruising tussen beleidsnota en cabaretprogramma. Het schuurt. Hard. En wat doe je als het schuurt in je hoofd?
Precies.
Dan heb je koffie nodig.
Dus fantaseer ik verder. Ik zie een koffiemachine die tegen me praat: “Goedemorgen Joost, wordt het cappuccino vandaag?” Een oogbedieningsscherm waar ik met één blik mijn keuze maak. Een rietje dat langzaam naar me toe zwenkt op precies de juiste hoogte. De rest van de vergadertafel kijkt verbaasd toe. Dit is het. Dit is het moment waarop iedereen begrijpt wat échte zorginnovatie is: koffie met een rietje, maar dan zó ontworpen dat ik niet eerst drie collega’s hoef te vragen.
Want dat is misschien wel de kern van de spanning: we gooien woorden als ‘AI-fabriek’, ‘digitale transformatie’ en ‘zorgrevolutie’ door de ruimte, terwijl ik ondertussen nog steeds iemand moet vragen om mijn koffie uit de automaat te halen. De grote systemen gaan vooruit, de kleine dingen hobbelen erachteraan. Dat wringt. In mijn werk, in mijn rolstoel, en tussen mijn oren.
En tóch.
Juist daardoor voel ik dat ik precies op de goede plek zit. Omdat ik elke dag ervaar waar die twee werelden niet op elkaar aansluiten. Omdat die schuring in mijn hoofd me scherp houdt. Omdat ik de AI-praatjes kan verbinden met de vraag: “Hoe drinkt iemand eigenlijk zijn koffie?” En omdat ik, als we dan toch een revolutie aan het organiseren zijn, stiekem hoop dat iemand ooit in een beleidsplan durft op te schrijven:
“Stap 1: zorg dat Joost zelfstandig koffie kan pakken.”
De rest komt daarna wel.
Tot die tijd rijd ik met mijn elektrische rolstoel naar de automaat, kijk naar het scherm dat ik niet kan aanraken, glimlach om het absurde beeld, en denk: dit is precies waarom ik hier zit.
Maar eerst… koffie.
Met rietje.
