Je AI-assistent vat nu samenvattingen samen, schrijft je e-mails en beantwoordt vragen. Allemaal prima, maar beperkt. Want wat als diezelfde assistent straks je agenda blokkeert omdat je drie nachten slecht hebt geslapen? Je boodschappenlijst herschrijft omdat je bloedsuiker drift? Je meeting verzet omdat je hersteltrend achterblijft? Dat is geen toekomstmuziek, dat is de volgende twaalf maanden.
We verdrinken in data, maar handelen niet
De zorg-thuis-tech van nu meet en meldt. Grafieken, signalen, pushberichten die je negeert. Een melding "neem rust" verliest van je inbox, een melding "ga wandelen" verliest van je werkdruk, en geen wonder dat je die app na twee weken vergeet te openen. Het probleem is niet de data – we hebben sensoren zat – het probleem is dat niemand de kraan dichtdraait.
Wat autonome agents veranderen
JARVIS uit Iron Man doet niet wat Tony vraagt, hij anticipeert, regelt, orkestreert. Van informatie naar actie, zonder dat Tony hoeft na te denken. Dat was jarenlang Hollywood-fantasie, maar met de opkomst van autonome agents zoals OpenClaw wordt het werkelijkheid. Deze agents doen drie dingen die het spel fundamenteel veranderen.
Ten eerste wachten ze niet op jou. Ze worden zelf wakker, kijken naar je patronen, en handelen. Dat klinkt simpel, maar het is cruciaal: echte gezondheid zit niet in één grote actie, het zit in twintig kleine interventies per week die je niet eens opmerkt. Ten tweede sturen ze je systemen aan, en daar wordt het interessant. Geen advies "neem rust", maar gewoon: je agenda krijgt een gat, je notificaties gaan uit, je collega krijgt een bericht dat je later reageert. De gezonde keuze wordt de makkelijke keuze, niet omdat jij ineens meer discipline hebt, maar omdat de wrijving weg is.
En ten derde herschrijven ze je omgeving op manieren die je nauwelijks doorhebt. Je licht dimt eerder, je afspraak verschuift een halfuur, je wandeling verschijnt automatisch in je agenda. Microsturing werkt pas echt als het zich vertaalt naar kleine aanpassingen die geen wilskracht kosten, en dat is precies wat deze agents kunnen.
Waar het hard landt
Het mooie is dat dit niet alleen over stress en burn-out gaat. Neem eten: wie laat thuiskomt met honger verliest altijd van de snackbar om de hoek. Een agent kan dat patroon drie uur eerder breken door zowel je agenda als je boodschappenlijst aan te passen. En zo een maaltijd te plannen die bij je training van morgen past. Niet moralistisch, maar logistiek.
Sport werkt vergelijkbaar. Vandaag geen zware training want je herstel is zwak, maar twaalf minuten rustig wandelen is prima haalbaar. Morgen heb je weer meer ruimte, dan mag de belasting omhoog. Geen rigide schema dat je na drie weken laat afknappen, maar flexibele sturing die meebeweegt met hoe je lichaam ervoor staat. Een agent kan die prikkel doseren op precies het punt waar jij het zelf lastig vindt: weten wanneer je gas moet geven en wanneer je moet herstellen.
Bij chronische zorg wordt het echt interessant, omdat je daar tegen medisch terrein aan zit. Maar kijk eens naar wat chronische zorg in de praktijk is: niet diagnose stellen of medicatie bijstellen, dat is misschien twee procent van de tijd. De rest is dagelijks beheer; rust doseren, bewegen timen, eten aanpassen en signalen herkennen voordat ze escaleren. Als je bloedsuiker drie dagen achter elkaar iets te hoog uitkomt, hoef je niet meteen naar de huisarts. Wat je nodig hebt is iemand (of iets) die het ziet, koppelt aan wat je eet en beweegt, en voorstelt om vandaag de pasta over te slaan en morgen wat langer te wandelen. Bij hartfalen, COPD en reuma is het precies hetzelfde verhaal: het overgrote deel van de zorg zit in kleine, dagelijkse koerscorrecties. Daar is geen dokter voor nodig, daar is een agent voor nodig die begrijpt wat je lichaam signaleert en de micro-omgeving aanpast voordat jij het zelf doorhebt.
Voor mantelzorgers kan dit misschien wel de grootste impact hebben, juist omdat mantelzorg zo vaak stukloopt op coördinatie en cognitieve belasting. Het is niet één groot probleem, het zijn honderd kleine: wie regelt de afspraak, wie houdt het overzicht, wie ziet dat iemand minder eet, wie merkt dat het dag-nachtritme verschuift, wie onthoudt dat drie signalen tegelijk veranderen. Een agent die dagelijks samenvat, taken verdeelt en kleine veranderingen zichtbaar maakt, kan rust brengen in een systeem dat nu vaak op één schouder leunt. De techniek is niet de bottleneck, de ontwerpvraag wel: hoe maak je dit ondersteunend zonder dat het controlerend wordt?
De bouwstenen liggen er al
Autonome agents zoals OpenClaw bewijzen dat de infrastructuur werkt. De sensoren bestaan, de data bestaan, de AI-modellen bestaan. Wat ontbreekt is niet de techniek; het is het lef om klein te beginnen en te leren wat werkt. Natuurlijk roept dit vragen op over veiligheid, verantwoordelijkheid en waar de grens ligt tussen ondersteuning en controle. Mooi, stel die vragen, laat ze scherp zijn. Maar gebruik ze niet als excuus om te wachten tot het perfect is.
De toekomst van preventie wordt niet gebouwd in keynotes of whitepapers, ze wordt gebouwd door te doen. Met échte mensen, échte fouten en échte lessen die je daar leert. Begin. Bouw een agent voor je agenda, een agent voor je boodschappen, een agent voor je training. Meet wat het doet, leer ervan, en bouw verder als de basis solide is.
Je AI-assistent vat nu samenvattingen samen. Straks blokkeert hij je agenda, herschrijft hij je boodschappenlijst en verzet hij je meetings. Die sprong van tool naar levensregisseur is geen theorie meer, het is infrastructuur. OpenClaw-achtige systemen maken het mogelijk om de bijna tot stilstand gekomen zorg weer in beweging te krijgen, niet door harder te duwen, maar door slimmer te sturen. De JARVIS-zorg komt eraan, niet omdat de techniek het toevallig mogelijk maakt, maar omdat het zorgsysteem het hard nodig heeft. Dat is geen toekomstmuziek, dat is de volgende twaalf maanden.
