Naast een scala aan interessante keynotes werden er tijdens de ICT&health World Conference ook een grote hoeveelheid inspirerende zijsessies gegeven. Op dag twee vond bijvoorbeeld een interactieve sessie over grensoverstijgende spoedzorg plaats. SEH-arts Evelien van Eeten van het Radboudumc besprak met haar collega anesthesioloog Mathieu Habraken uit het Duitse St. Antonius Kleve welke uitdagingen zij tegenkomen wanneer patiënten uit het ene land spoedzorg nodig hebben aan de andere kant van de grens.
Vervolgens werden sessiedeelnemers door Monique Boon en Concha van Rijssel van het Radboudumc gevraagd om met Lego-bouwsteentjes te visualiseren hoe grensoverstijgende spoedzorg er volgens hen uitziet, welke uitdagingen hierbij horen en welke oplossingen mogelijk zouden kunnen bijdragen aan soepelere spoedzorgverlening over grens heen.
Duitse patiënten in het Radboudumc
Habraken begint de sessie met een probleemstelling: zijn ziekenhuis mag zich dan in Duitsland bevinden, maar patiënten die tertiaire zorg nodig hebben zijn daarvoor dichter bij een Nederlands ziekenhuis, namelijk het Radboudumc, dan een Duits academisch ziekenhuis. Maar grensoverstijgende zorg heeft zo zijn uitdagingen.
De taalbarrière bijvoorbeeld. Duitse artsen en patiënten uiten zich liever niet in het Engels, en hun Nederlandse tegenhangers spreken liever geen Duits. Artsen krijgen sowieso maar weinig informatie over een patiënt die vanuit het buitenland binnen wordt gebracht. “Ik weet soms niet eens of het om een volwassene of kind gaat”, vertelt Van Eeten. “Daarnaast is het in eerste instantie vaak niet duidelijk wie er gaat betalen voor een ingreep.”
Verwarring rondom regelgeving kan ook een belemmering vormen, zegt Habraken. “In Nederland, maar vlak bij de Duitse grens, moest iemand gereanimeerd worden. Een Duitse, gekwalificeerde arts was als eerste ter plekke, waarna Nederlands medisch personeel ter plekke kwam. Toen was onduidelijk wie op dat moment de leiding moest nemen.” Door dit soort kwesties kan veel kostbare tijd verloren gaan.
Bouwen met Lego
Na de introductie van Habraken en Van Eeten werden de aanwezigen gevraagd om met behulp van Lego bouwstenen te visualiseren hoe zij grensoverstijgende spoedzorg zien. Welke uitdagingen verwacht je? En hoe los je dit op? Nadat iedereen individueel een model had gebouwd, kregen de sessiedeelnemers de opdracht om hun model te overleggen en samen te voegen met dat van de mededeelnemers aan hun tafel.
Een aantal uitdagingen werden veelvuldig genoemd: gebrekkige gegevensuitwisseling tussen landen, gebruik van verschillende systemen, slecht zicht op de situatie in een buurland, onduidelijkheid over financiering en twijfels over op welk niveau het best samengewerkt kan worden.
Pitches
Tot slot kregen deelnemers de opdracht om hun samengevoegde model van grensoverstijgende spoedzorg in één minuut te pitchen aan de andere deelnemers. “Patiënten zitten vast in een net van systemen die niet op elkaar aansluiten”, beargumenteert een van de deelnemers. “We hebben iemand nodig die overzicht heeft, en van tevoren eventuele obstakels ziet.”
Een andere groep deelnemers hamert op de noodzaak van Europees beleid. “Iedereen heeft hetzelfde doel: goede spoedzorg leveren. Maar elk land heeft een toolbox met andere ICT-oplossingen en financieringsmogelijkheden.” Ook andere groepen zien geld als ‘elephant in the room’, passend uitgebeeld met een Lego olifant. Behoefte aan systemen die goed op elkaar aansluiten, en supervisie van iemand die beide kanten van de grens in beeld heeft waren terugkerende thema’s in veel van de pitches.
