Virtual Reality (VR) geldt al enkele jaren als een veelbelovende technologie voor de geestelijke gezondheidszorg. De inzet ervan kan behandelingen efficiënter maken, patiënten actiever betrekken en zorgprofessionals ontlasten.
Toch blijft brede toepassing in de praktijk achter, terwijl het de werkdruk in de ggz zou kunnen verlichten. Onderzoekers Sven Hagg, Christina Jaschinski en Marjolein den Ouden schetsten in ICT&health 1, 2026, hoe dat de grootste uitdagingen niet zozeer technisch, maar vooral organisatorisch van aard zijn.
Vertrouwen in technologie
Volgens de auteurs begint succesvolle inzet van VR bij behandelaren die vertrouwen hebben in de technologie en bereid zijn ermee te experimenteren. Positieve ervaringen leiden vaak tot meer gebruik en stimuleren collega's om eveneens met VR aan de slag te gaan. Dat enthousiasme blijkt echter kwetsbaar wanneer de randvoorwaarden ontbreken.
Storingen, slecht werkende wifi, ontbrekende apparatuur of ingewikkelde administratieve processen zorgen ervoor dat behandelaren terugvallen op vertrouwde behandelmethoden. Ook ontbreekt in veel organisaties een duidelijke werkwijze voor wanneer VR wel of juist niet wordt ingezet. Zonder structurele afspraken blijft VR afhankelijk van individuele pioniers.
Ruimte voor implementatie
Naast praktische belemmeringen speelt tijdsdruk een belangrijke rol. De auteurs signaleren een opvallende paradox: VR moet uiteindelijk tijd besparen, maar krijgt tijdens de invoering juist te weinig tijd om goed onderdeel van de dagelijkse praktijk te worden. Organisaties richten zich vaak op productie en behandelcapaciteit, waardoor ruimte voor scholing, oefenen en kennisuitwisseling beperkt blijft.
Volgens de auteurs vraagt duurzame adoptie daarom om een bredere aanpak dan alleen investeren in VR-brillen. Heldere beleidskeuzes, structurele ondersteuning, betrouwbare technische voorzieningen en vaste VR-experts binnen behandelteams zijn volgens hen essentieel.
Ook pleiten zij voor meer aandacht voor VR in opleidingen en professionele standaarden, zodat behandelaren voldoende houvast krijgen om de technologie verantwoord en met vertrouwen toe te passen.
Dit artikel gemist? Lees het in ICT&health editie 1, 2026 en in ons online magazine.
