Deze week worden Nederlandse scholieren gebeld met een heugelijk óf vervelende mededeling. Spanning alom. Maar ook aan de beleidstafels in Nederland is het spannend geweest; de uitkomst is een pot met doorbraakmiddelen ter waarde van 800 miljoen euro. Een van de doelen voor deze doorbraakmiddelen? Opschaling van digitale zorgpaden in de MSZ. Denk aan telemonitoring voor COPD, hartfalen, IBD en hyptertensie. Bij de term ‘doorbraak’ in combinatie met deze zorgpaden bekruipt ons een ongemakkelijk gevoel. Hoezo ‘doorbraak/? Wat dachten we van achterblijversbonus?
Laten we helder zijn: het gaat hier niet over sciencefiction-moonshoots of experimentele behandelingen; we hebben het over telemonitoring voor chronische patiënten met bekende ziektebeelden. Een zorgvorm waarvan nut, effectiviteit en patiënttevredenheid al jaren worden bewezen. En daarom een zorgvorm waarvan ieder zichzelf respecterend ziekenhuis al lang had moeten zeggen: “deze basishygiëne in onze zorgverlening hebben wij op orde – bij ons wordt je op afstand gemonitord als de omstandigheden dat toelaten”.
De omgekeerde wereld
Het wrange aan deze miljoenenregeling is de prikkel die ervan uitgaat. De koplopers in de zorg – aanbieders die jaren geleden al hun nek uitstaken, budgetten vrijmaakten en met veel enthousiasme digitale zorgpaden implementeerden – vissen nu achter het net. Ook zij kregen in veel gevallen wel steun in de vorm van transformatiemiddelen, maar betaalden daarentegen ook bijzonder veel leergeld omdat ze daadwerkelijk een doorbraak forceerden in de manier waarop we in Nederland zorg leveren.
De ziekenhuizen die destijds alles bij het oud hielden, klaagden dat het te druk was, of wachtten tot de storm overwaaide? Die worden nu beloond. Wie niet leerde voor zijn examens en vergat huiswerk te maken, krijgt nu een herexamen inclusief catering aangeboden.
Tijd voor de wortel en de stok
Natuurlijk is het winst voor de patiënt als deze digitale zorgpaden straks overal beschikbaar zijn. Natuurlijk moeten we als Nederland zorgen dat dit dadelijk overal de standaard is. Maar het label “doorbraakmiddelen” is een eufemisme dat de werkelijkheid maskeert. Het is een reparatiebudget voor achterblijvers.
Als we werkelijk een transformatie in de zorg willen, moeten we stoppen met subsidiëren van achterstallig onderhoud. Innovatiegelden horen innovatie te financieren. Voor ziekenhuizen die in 2026 nog steeds geen vorm van telemonitoring voor chronische zorg aanbieden, hebben we geen wortel van 800 miljoen nodig. Daar hebben we een stok voor nodig.
